Komety pochodzą z najbardziej odległych rejonów Układu Słonecznego i nie zmieniły się od czasu swego powstania. Najbardziej znaną kometą jest kometa Halleya, która była badana w 1910r., a później w czasie powrotu w roku 1986. Kometa ta była znana już w starożytności. Najstarsza wzmianka na jej temat pochodzi z 240r. p.n.e. Kometa Halleya zawdzięcza swą nazwę angielskiemu astronomowi Edmundowi Halley`owi, który w 1682r.pierwszy wyjaśnił naukowo pojawienie się komety, stosując przy tym teorię grawitacji Newtona. Dzięki  tym obliczeniom przewidział on kolejny powrót komety na początek 1759 roku. Podczas kolejnych powrotów kometa była badana przez następnych astronomów. W 1986 roku zorganizowano kilka misji kosmicznych by zbadać właściwości chemiczne i fizyczne komety. Były to sonda "Giotto" wysłana przez ASE, która przeleciała 600km od jądra komety, oraz radzieckie sondy "Vega 1" i "Vega 2", które przeleciały w odległości 5000 i 10000km od komety.

          Orbita komety Halleya ma formę bardzo wydłużonej elipsy nachylonej do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 18*. Peryhelium komety jest odległe o 0,59 jednostki astronomicznej od Słońca, natomiast aphelium jest porównywalne do odległości Neptuna i wynosi 35,33 jednostki astronomicznej. Orbity wszystkich znanych nam komet są wydłużonymi elipsami bądź parabolami lub jeszcze rzadziej hiperbolami. Wszystkie te komety krążą wokół Słońca po mocno wydłużonych elipsach. Dzięki temu znajdują się one raz blisko a raz daleko od Słońca przelatując przy tym przez różne części Układu Słonecznego. Kometa lecąc po orbicie znacznie zmienia swój wygląd, gdy zbliża się do Słońca rozwija swój długi ogon, który pojawia się na skutek odparowywania materii jądra pod wpływem promieniowania słonecznego. Długość takiego ogona może wynosić nawet kilkadziesiąt milionów kilometrów. W skład ogona komety wchodzą dwa składniki: niebieskawa plazma i drobny pył. W czasie kiedy kometa jest daleko od Słońca zmniejsza się do ciemnej kuli o średnicy 10km. Gdy kometa jest w pobliżu Słońca można zauważyć jej centralną część, która świeci i jest zwana głową. Niebieski kolor plazmy pochodzi od dodatniego jonu CO. Ogony komet zwrócone są przeważnie w stronę przeciwną do Słońca. Ich powstawanie jest skutkiem dwóch procesów, część materii z jądra paruje lub sublimuje tworząc gaz lub pył. Proces ten jest aktywowany w wyniku podgrzewania podczas gdy kometa zbliża się do Słońca. Słońce produkuje również zjonizowany gaz zwany wiatrem słonecznym, który zderza się z kometą i koncentruje się za jądrem w kierunku przeciwnym do Słońca. Po kilkuset przelotach dookoła Słońca komety wyparowują całkowicie gdyż parowanie nie może trwać wiecznie. Zaobserwowano już takie zniknięcie komety- Westa, która rozpadła się na kawałki. Sondy "Giotto" i "Venera" potwierdziły, że komety posiadają porowatą strukturę, a więc składają się z twardego jądra (głównie z krzemianów i lodu) z licznymi lukami wypełnionymi gazem uwalniającym się w miarę sublimacji lodu.       

             Komety pochodzą z pogranicza Układu Słonecznego. Jest to najprawdopodobniej ogromny obszar któremu nadano nazwę Obłoku Oorta. Obszar ten jest ogromny, ponieważ ma formę pierścienia sięgającego od 15 jednostek kosmicznych od Słońca aż do 50000 tychże jednostek. Siłą, która wyrywa je z obłoku są perturbacje grawitacyjne wywołane ruchem ciał sąsiadujących ze Słońcem.

 Na podstawie: „Narodziny Wszechświata”- Jean Audouze, Jean-Pierre Chieze -wyd1997r.